Nieuwsbrief De Coachkeet juli 2026 - persoonlijke noot

We zijn alweer over de helft van 2026, en dat is voor mij aanleiding om even in de helikopter te gaan zitten. Niet om te evalueren, maar om stil te staan bij wat er allemaal is gebeurd.

Tijdens de Blauwprint opleidingsdagen, zo’n acht maanden geleden, zette ik De Coachkeet in de zandbak. Eerst zoals het toen was, daarna zoals ik zou willen dat het is. Bij “nu” was het best wel een beetje chaotisch. Blokjes die niet netjes op elkaar stonden, allerlei losse elementen door elkaar. Maar tegelijkertijd hing er ook een grote slinger, die voor mij stond voor genieten en plezier maken. Bij de gewenste situatie kwam een stevigere toren, niet kaarsrecht, hier en daar nog een uitstulping, maar wel met een fundament. En het opvallendste was misschien wel, ik stond niet (meer) alleen.

Als ik nu terugkijk denk ik, jeetje er is best veel veranderd in die acht maanden.

Zo ontstond een steeds duidelijker fundament. Met het concept van vakmens naar regisseur (zie ook https://decoachkeet.nl/blog-2/van-vakmens-naar-regisseur) krijgt De Coachkeet steeds meer structuur, en wordt het voor mij makkelijker om te zien waar ik wel van ben en waar niet meer. Aan die ene kapstok hangt nog steeds een breed palet aan werkzaamheden, coaching, training, workshops, tweedaagses, maar het hangt wel allemaal met elkaar samen. Dat geeft me houvast in de keuzes die ik maak en in mijn verhaal naar buiten.

Ook kijk ik terug op een periode met heel veel mooie samenwerkingen. Ik gaf mooie trainingen en workshops met fantastische andere coaches en trainers, wat echt een feest was om te doen. En er ontstond een steeds nauwere samenwerking met Manon Kors-Reinders Folmer van Monter Training en Coaching. Manon en ik kennen elkaar al zo’n zes jaar en er is altijd heel veel positieve energie als we bij elkaar zijn. We hebben hier en daar wel eens wat kleine dingen samen gedaan, maar ons gezamenlijke enthousiasme voor Blauwprint heeft ons echt dichter bij elkaar gebracht. We gaven onze eerste twee Blauwprint proeverijen, en per 1 september delen we ook samen onze eigen coachings- en workshopruimte, met onze eerste grote gezamenlijke opdracht als startpunt.

We blijven allebei onze eigen bedrijf runnen, met onze eigen koers, maar sommige dingen doen we ook samen. Deze manier van samenwerken past bij de twee drijfveren waar ik het hoogst op score. Mijn individualistische drijfveer, lekker op mijn eigen manier dingen (blijven) neerzetten, en mijn sociale drijfveer, dingen samen doen. Dat voelt goed.

En de slinger, is misschien wel het element waar het uiteindelijk om draait. Ik heb ontzettend veel plezier in wat ik doe. Ook na zes jaar voelt mijn werk vaak meer als hobby dan als werk. Sparren met organisaties en collega’s, mensen inzichten geven waarmee ze zelf weer verder kunnen, dat vind ik gewoon ontzettend leuk om te doen. Tegelijk is dat precies mijn valkuil. Als het als hobby voelt, is de grens met vrije tijd dun, en sta ik zelden echt stil.

Eerder dit jaar, tijdens twee weken Tanzania, gunde ik mezelf daarom bewust rust en om even geen Keetie de ondernemer te zijn. Mijn hoofd ging echt uit. Geen nieuwe ideeën, geen onderneming, alleen het hier en nu. Ik haalde mijn mail van mijn telefoon af, wat in het begin gek voelde, maar precies de rust gaf die ik nodig had.

Dat ga ik deze zomer op Corsica opnieuw proberen.

Na de zomer wacht er weer mooi werk. Met Manon start ik een teamcoachingstraject met de combinatie van Blauwprint en de piramide van Lencioni als basis. Daarnaast staan er weer trajecten, intervisie, trainingen en workshops gepland, stuk voor stuk passend bij die ene kapstok: professionals in partnerorganisaties helpen om van vakmens regisseur te worden. En niet te vergeten de verhuizing naar onze eigen ruimte aan de Zandvoortselaan 147 in Heemstede.

Voor nu is het tijd om af te ronden, zodat ik in september weer fris kan beginnen.